Vanaf het moment dat de deur openzwaaide werd ik omhuld door een intiem donkerrood dat me welkom heette. Niet alleen het plafond en de muren van de hal waren in dezelfde tint gehouden. In het midden stond een lange antieke tafel die van voor tot achter was bedekt met bloedrode kerststerren. 
Wat een indrukwekkend binnenkomen was dat! 
Deze ongeëvenaarde overvloed vulde in dat ene ogenblik al mijn ziel en zaligheid. Ik was ter plekke verkocht. En toen ik even later ook nog oog en oog stond met een lieflijk meisjeskopje van Leonor Fini wist ik dat ik thuis was gekomen in het rijk van mijn lentegodin.

Corstiaan de Vries

In mijn eigen werk komt in de planeten serie ook een afbeelding van een soort lentegodin voor. Op het eerste gezicht lijkt het een lieflijk plaatje, maar de titel verraadt de waarheid. Ze heet: het neurose fantoom.
Ook hier zijn werkelijkheid en droom met elkaar verweven. De jonge vrouw die op haar eigen eilandje zo sensueel haar dromen ligt te spinnen is weliswaar gevangen in het web van de venijnige spinster boven haar, maar wordt ook door haar beschermd. 

Panda Gielen

Sommige onder ons zoeken het leven in de banale werkelijkheid niet en verkiezen hun dromen. Ze zijn op zoek naar hun muze en vinden die soms in mythische liefdes. Liefdes die zeer inspirerend zijn. Alleen zijn ze niet zo handig in het leven van alle dag. Al maakt dat ze beslist niet minder waardevol. 
Integendeel! 
Was het niet de zeer vluchtige ontmoeting met zijn Beatrice die Dante de inspiratie gaf voor een levenslange omhelzing met zijn muze.
De mijne heeft vele gezichten en droeg vele, vele namen. Leonor Fini was er een van. Corstiaan een andere. Ik zag mijn muze vaak en op de vreemdste plaatsen. Altijd was ze weer opnieuw verrassend. En dat is gelukkig nog steeds zo. Ook nu ze eindelijk bij me woont en zich in mijn hart heeft genesteld.